Stel je voor dat dit m’n allerlaatste blog zou zijn… Waar zou ik dan toch écht nog over willen schrijven? Het is net zoiets als me voorstellen welke rede ik voorafgaand aan m’n crematie wil laten uitspreken. Tenminste, zo voelt het – niet meer schrijven betekent dat er iets in mij gestorven is. Ik schrijf sinds ik het kan. En ik was er ongeduldig vroeg bij. Stoppen? Brrrr!
Dé waarheid bestaat niet. Vertel me een verhaal…
Onlangs zag ik in m’n Twitter timeline een oproep van (boek)marketeer Cathelijne Esser: “Wie houdt zich beroepsmatig bezig met storytelling? Heb ik iets voor je straks. #boek #wiljelezen” Als leesgrage blogger en bedrijfsverhalen schrijver die kortgeleden ook al ‘The Storytelling Animal’ had gelezen, kon ik dat natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan. Het bleek te gaan om het boek ‘Vertel. Over de kracht van verhalen’ van hoogleraar sociale wetenschappen Christien Brinkgreve, uitgegeven door Atlas Contact.
Wat is waardevoller: 6 weken vrij of het BBP?
Wat heeft iedereen het toch druk. Op de vraag hoe het is: “Nou ja, druk hè.” Kijk op LinkedIn: “Hoezo weekend? #doorwerken” Lees blogs: “Al ben ik zzp’er en werk ik vanuit thuis, ik ben toch zo’n 60 uur per week met ‘de zaak’ bezig.” Dan vind ik het dus echt een verademing als ik een bericht van Agnes voorbij zie komen over haar naderende fietstocht… VAN 6 WEKEN. Ja. Je leest het goed. Niet een zielig midweekje of “langer dan 2 weken kan echt niet hoor”. Nee. BAM! 6 WEKEN. Prachtig onderwerp voor de maandelijkse ondernemers #kommaarop, dacht ik zo:
Lees verder
Niks voor elkaar krijgen? Hou het lekker algemeen!
Vorige week kwam ik op Twitter weer een artikel tegen over de 5 dingen waar mensen op hun sterfbed spijt van hebben. Het deed me denken aan al die Nieuwjaarslijstjes met goede voornemens. Daar loopt het bijna nooit goed mee af. Eigenlijk heel logisch dus dat we op ons sterfbed het nodige te wensen over hebben. Maar dan is de tijd op. Ik weet nog hoe vaak ik als twintiger dacht “Dat komt wel. Ik heb toch alle tijd.” Inmiddels ben ik 43 en kan ik mezelf daar niet meer mee voor de gek houden. Waarmee dan wel? Met algemeenheden!
“Jouw blogs zijn veel te lang!”
Zucht. Nou krijg ik het toch alweer te horen. “Jouw blogs zijn veel te lang!” Ik heb het niet bijgehouden, maar áls ik geturfd had hoe vaak dat tegen me gezegd is, dan had dát ook iets langs geweest. Wat voor ’tips’ ik nog meer krijg over bloggen? Ik zet ze op een rij voor je en zet ook meteen die van mij erbij.